سمینار کارشناسی ارشد

117 صفحه

ارائه 1389

چکیده:

روغن های روانکار کاربرد وسیعی برای کاهش اصطحکاک و فرسایش بوسیله دخالت یک فیلمی از

مواد بین سطح مالش دهنده روغن کاری را دارند.

معمولا روغن های روانکار شامل دوماده هستند که هم روغن پایه و هم ماده افزودنی شیمیایی دارند.

با افزودن مواد افزودنی شیمیایی خاص، خواص روغن روانکار بالا برده می شود و سرعت تغییرات

نامطلوب اتفاق افتاده در خلال عملیات کاهش می یابد.

در نتیجه، دفع نادرست روغن کارکرده می تواند تهدیدی برای سلامت انسان ها و محیط باشد.

با این وجود روغن های روانکار کارکرده تبخیر نمی شود و کمتر از بین می روند.
بنابراین نیاز است که قبل از اینکه آنها به محیط تخلیه شوند یک تصفیه مناسب انجام شود.

اخیرا یک افزایش تمایل برای کاربرد فرآیند تصفیه مجدد روغن های روانکار کارکرده بعنوان پایه تصفیه

مجدد در سراسر جهان پیدا شده است.

فرآیند تصفیه مجدد روغن های روانکار کارکرده بوسیله تماس روغن کارکرده در یک برج استخراج همراه

یک هیدروکربن سبک بعنوان حلا برای مثال پروپان انجام می گیرد که حاصل آن یک ماده اکستراکت ورافینت می باشد.

حلال از اکستراکت ورافینت دفع می شود و بازیافت می گردد و هیدروکربنهای نامطلوب از روغن پایه جدا می شود.

معمولا روغن های روانکار جدید شامل دوماده هستند: یک روغن پایه و دیگری مواد افزودنی شیمیایی می باشد.

با افزودنی شیمیایی خاص خواص روغن روانکار بالابرده می شود.

و سرعت تغییرات نامطلوب اتفاق افتاده در خلال عملیات کاهش می یابد.

انواع مختلف مواد افزودنی همراه روغن پایه برطبق درجه و وظایف معینی که دارند، ترکیب می شوند.

متن کامل را می توانید بعد از خرید دریافت نمایید.